Drunk On Krukken - Mensen. Plaatsen. Dingen.

Wat is dit?

Hebben we opeens genoeg een kandidaat voor dit jaar het record? En het tot maart nuttig? En vanuit een totaal onbekende nieuwkomer? Rechtstreeks vanaf de zijlijn? Zonder een platencontract?
Het lijkt misschien zo ...

Drunk On Krukken zijn vooral Jennifer (Jen) en Andrew Wittenberg Alkel. Jen verhuisde naar Los Angeles om te werken als ingenieur in een opnamestudio, en er was al Alkel. Tussendoor werken met andere kunstenaars (Foo Fighters, Queens Of The Stone Age, Weezer, Jack Johnson), hebben ze hun eigen plaat gemaakt, met behulp van een verscheidenheid van gasten, waaronder Curt Bisquera (Whiskeytown, Tom Petty,) en Rami Jaffee ( muurbloemen, Foo Fighters).

Jen Wittenberg is de lead zanger en schrijft bijna alle nummers. Andrew Alkel levert de intense gitaarriffs en de bijna perverse grote gitaargeluid. Hij hielp ook met songwriting op twee van de nummers.

De raspende gitaargeluid dat loopt gedurende het record aangevuld door Jen Wittenberg stem en aanwezigheid.

Het doet denken aan oude demo's van Lone Justice, alvorens te worden gepolijst door platenmaatschappijen - en misschien een beetje als Sheryl Crow, maar met veel betere nummers. Naar mijn mening zingen Jen ook veel veel beter dan Miss Crow, dus de vergelijking is misschien oneerlijk van haar kant.
Als er een beetje gerechtigheid in de wereld dan deze reus.

De titel van het album is vrij indicatie van hoe Jen schrijft. Ze schrijft over mensen. Ze schrijft over plekken. Ze schrijft over dingen. Overwegingen over hun eigen leven en dat van anderen.

"Tupelo" begint het plezier en de snelle gitarintroen die uiteindelijk overspoeld door uitstekende zang zegt:

"Ze zeggen dat de straten van Tupelo lijken altijd zo leeg"

Volgende nummer, "Gebruik Me Up" is een van de beste nummers die ik heb gehoord in een lange lange lange tijd.
Dit is echt sappig gitaarrock, en verzengende goede tekst.

"Iedereen zegt me
twee inpakken en vertrekken,
ze zeggen dat de stad is overmatig gebruik van me,
....
het is overusing me up. "

"Waitin 'On You" heeft een gitaar haak die net wrikken in de cortex en ligt er verscholen - dus alles wordt een beetje saai in vergelijking.

Foto: Jessica Holmes

In "One Night Stand" Jen beschrijft de achtergrond, actie en nasleep van een Typisch een avondje, waar iedereen en iedereen die dergelijke heeft gehad kan relateren.

"Deze nigt stand is vol van beloften ik niet van plan om te blijven,
voor meer dan een nacht. "

De prachtige ballad "Oh Well" wordt vervangen door een lied Apt.16, zoals de meeste rockbands in dit genre zou bloedde zelf te hebben geschreven. Mooie gitaar en prachtige zang.

"De radio speelt nooit,
De nummers die je het gevoel dat,
alles komt wel goed "

Caroline (Go Back To Bed) is waarschijnlijk een hoogtepunt, voordat kick-off van Neil Young's "LA", de enige cover op het album. Film een ​​beetje met de overige frequenties, maar past door de tekst en identiteit band naar Los Angeles. En waarom schrijf een nieuw lied over LA toen het beste nu al wordt gedaan? Ze kunnen tegelijkertijd prestatie van het lied van hun eigen te maken, is het waarschijnlijk meer als gevolg van de klinker aan Jen. Ze heeft de mogelijkheid om zijn gewicht achter de zang, en doen het allemaal voor haar.

Terug in rockeøset krijgen we "Drink Up Buttercup" en "We Like It". En is er een betere manier om het te zeggen dan dat?

"WE LIKE IT!
We like it!
WE LIKE IT net als dit! "

Wanneer årsoppsummeringen voor 2010 uit te voeren zal ik ontzettend verbazen als deze schijf herbergt hoog op de lijst. Dit is gewoon zo cool!

Plata kopen de homepage van Drunk on Krukken. En je doet het NU!

www.drunkoncrutches.no

Luister naar "Gebruik Me Up '

Tags: Andrew Alkel , gitaar , Jennifer Wittenberg , Lone Justice , Rock , Sheryl Crow , Tom Petty , Muurbloemen , Whiskeytown